Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Για την ιστορία, την δράση και την υπεράσπιση του Στεκιού των Πολιτιστικών Ομάδων



       Οι Πολιτιστικές Ομάδες του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ρέθυμνο, μετά από σωρεία διεκδικήσεων, πιέσεων και γραφειοκρατικών διαδικασιών, κατάφεραν τον Μάιο του 2010 να αποκτήσουν ένα χώρο μέσα στον ιστό της Παλιάς Πόλης του Ρεθύμνου, το γνωστό πλέον σε όλες και όλους Στέκι Πολιτιστικών Ομάδων (επί της Νικηφόρου Φωκά). Από τις πρώτες εβδομάδες λειτουργίας του έγινε αντιληπτό, τόσο στην φοιτητική κοινότητα, όσο και σε ευρύτερα κομμάτια της κοινωνίας του Ρεθύμνου, ότι η παρουσία ενός τέτοιου χώρου κάλυπτε ανάγκες οι οποίες είχαν ήδη εκφραστεί τα προηγούμενα χρόνια. Οι συνθήκες για την απόκτηση του χώρου αυτού διαμορφώθηκαν μέσα από ένα σύνολο αγώνων και κινητοποιήσεων των φοιτητών/τριών με αιτήματα που αφορούσαν ζητήματα μέριμνας (σίτιση, στέγαση, δυνατότητα πολιτιστικής έκφρασης). 

            Παραδείγματα τέτοιων κινητοποιήσεων αποτελούν τόσο η κατάληψη του χώρου του “Ξενία”, όσο και η κατάληψη του κτιρίου επί της οδού “Δημητρακάκη”, που κατάφεραν, παρά τις έντονες αντιδράσεις τις οποίες αντιμετώπισαν, να αφήσουν κεκτημένα, όπως η δημιουργία φοιτητικών εστιών που μέχρι τότε ήταν ανύπαρκτες. Χαρακτηριστικά αξίζει να αναφέρουμε ότι η εκκένωση της κατάληψης “Δημητρακάκη”  μεθοδεύτηκε από τις τότε πανεπιστημιακές αρχές και την τοπική αυτοδιοίκηση και πραγματοποιήθηκε με επέμβαση των μπάτσων. Η κατάληψη πραγματοποιήθηκε τον Μάιο του 1998, μετά από ένα διάστημα σιωπής της Πρυτανείας ως προς το αίτημα των Πολιτιστικών Ομάδων για την αξιοποίηση του συγκεκριμένου χώρου ως φοιτητικό πολιτιστικό στέκι. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους η Σύγκλητος αποφασίζει την ενοικίαση του χώρου στη νομαρχία, ενώ τον Σεπτέμβρη, με απόφαση του τότε νομάρχη και των πρυτανικών αρχών, διακόπτεται η παροχή ρεύματος και νερού. Με εντολή τους, τον Ιανουάριο του 1999, οι μπάτσοι εισβάλλουν αιφνιδιαστικά και εκκενώνουν το κτίριο.

            Αντιλαμβανόμενες/οι τη θέση των εκάστοτε πρυτανικών αρχών ως έκφραση της σταθερής εναντίωσης τους απέναντι στους φοιτητικούς αγώνες, δεν θα μπορούσαμε παρά να τοποθετήσουμε την πρόθεση της Συγκλήτου να μην ανανεώσει το συμβόλαιο μίσθωσης του Στεκιού μετά το πέρας της λήξης του τον Μάιο του 2017, στο πλαίσιο του ίδιου ιστορικού συνεχούς.   Μετά από 7 χρόνια λειτουργίας και δράσης του Στεκιού βρισκόμαστε αντιμέτωπες/οι με τις ίδιες στοχευμένες ενέργειες από την πλευρά της Πρυτανείας, σε έναν ατέρμονο κύκλο αναπάντητων αιτημάτων και συνεχόμενων αναβολών, που αποσκοπεί τελικά στο κλείσιμο του υπάρχοντος χώρου και ίσως (κάπως-κάπου-κάποτε) στη μεταφορά του όπου τα θεσμικά όργανα του Π.Κ. αποφασίσουν. Με πρόσχημα την κρίση και με την κατάθεση ευτελών επιχειρημάτων οικονομικού χαρακτήρα, οι νέες πρυτανικές αρχές χρησιμοποιούν εργαλειακά τις περικοπές των κονδυλίων για να εκφράσουν την πολιτική τους αντίθεση απέναντι σε οποιαδήποτε δράση απαντά στις ανάγκες των φοιτητών/τριων, αλλά λαμβάνει χαρακτηριστικά που δεν ελέγχονται άμεσα από τα θεσμικά όργανα του πανεπιστημίου. Αποσιωπώντας κάθε είδους πληροφορία για τη φύση των συγκεκριμένων κονδυλίων, και χωρίς να μας γνωστοποιούν το πώς αυτά θα αξιοποιηθούν “αποτελεσματικότερα” για τις ανάγκες μας,  διαιωνίζουν τις κατ’ άλλα “διαυγείς” διαδικασίες απορρόφησης και χρήσης τους και εγκλωβίζουν το ζήτημα των δημόσιων παροχών σε ψευτοδιλήμματα που αφορούν την “ορθότερη” διαχείριση των δημοσιοοικονομικών, αποκλείοντάς μας από το να εκφράσουμε λόγο για τις ίδιες μας τις ανάγκες.

Μέσα στη σαθρότητα των επιχειρημάτων τους, εντοπίζουμε το πολιτικό πρόσημο των επιδιώξεών τους που αν μη τι άλλο περικλείει ευρύτερες πρακτικές εντατικοποίησης των σπουδών και περικοπών σε θέματα μέριμνας, που αφορούν στο σύνολο τους την φοιτητική κοινότητα, προκειμένου να οδηγήσουν το Δημόσιο Πανεπιστήμιο σε κατάρρευση, υλοποιώντας σταδιακά την ιδιωτικοποίηση του. Η υπονόμευση της φοιτητικής μέριμνας γίνεται εμφανής τόσο από τις απαράδεκτες συνθήκες στις  φοιτητικές εστίες και στην λέσχη του “Γευσήνους”, όσο και από το πρόσφατο τέχνασμα της εισαγωγής ακαδημαικών κριτηρίων στην διαδικασία επιλογής των φοιτητών/τριών για την παροχή δωρεάν στέγασης, που μόνο σκοπό έχει να αποκλείσει ακόμα περισσότερο κόσμο από το δημόσιο “δωρεάν” πανεπιστήμιο. Τα λόγια των πρυτανικών αρχών, που αναπαράγουν οικονομικές προφάσεις σε απόλυτη σύμπνοια με άλλα κομμάτια της κυριαρχίας, ηχούν στείρο ακαδημαϊσμό, νέο-φιλελευθερισμό και στεγνή αντιδραστικότητα απέναντι στα κεκτημένα, τους αγώνες και τις δράσεις των φοιτητών/τριων που αντιπαλεύουν τις λογικές αυτές.

Κεκτημένο αυτών των αγώνων αποτελεί, μεταξύ άλλων, και το ίδιο το Στέκι, το οποίο ως ένας ανοιχτός κοινωνικός χώρος έδωσε τη δυνατότητα ενασχόλησης με θέματα τέχνης στα πλαίσια μία συνεχούς προσπάθειας επαναπροσδιορισμού της κυρίαρχης έννοιας του πολιτισμού και απεύθυνσης των δράσεων του στα λιγότερα προνομιούχα κομμάτια της κοινωνίας. Μακριά από τις κερδοσκοπικές λογικές των επιχειρήσεων και του πολιτιστικού κεφαλαίου, που πλασάρει το πρότυπο της μαζικής κουλτούρας ετεροκαθορίζοντας τις ανάγκες των καταναλωτών, επιλέγουμε να είμαστε παραγωγοί της δικής μας πολιτικοποιημένης τέχνης, η οποία απέχει από τα πολιτισμικά προϊόντα της βιομηχανίας της κουλτούρας. Σε αυτή τη λογική, η παρακολούθηση μίας ταινίας, μίας θεατρικής παράστασης, μίας συναυλίας ή μίας εκδήλωσης για κοινωνικοπολιτικά θέματα, δεν απαιτεί καμία καταβολή χρηματικού αντιτίμου. H πολιτιστική έκφραση δεν είναι μια πολυτέλεια ή ένα προνόμιο για λίγους και λίγες, αλλά μία ανάγκη που το κάθε άτομο μπορεί αδιαμεσολάβητα να ικανοποιήσει.

Με πρόταγμα την αυτοδιαχείριση, όλα αυτά τα χρόνια μάθαμε πως μπορούμε οι ίδιες και ίδιοι να οργανώνουμε τόσο έναν χώρο, όσο και γενικότερα τις πραγματικές μας ανάγκες για συλλογικοποίηση, μακριά από τις επιταγές της κυριαρχίας και του πολιτισμού της αγοράς, που επιβάλλονται από τα πάνω και που προάγουν την ιδιοτέλεια και τον ατομισμό. Την ίδια στιγμή μέσα από τις δράσεις μας εναντιωνόμαστε σε κάθε φασιστικό, ρατσιστικό, σεξιστικό και ομοφοβικό λόγο, προωθώντας τη φωνή των καταπιεζόμενων και επιδιώκοντας να συνδεθούμε με κομμάτια του ανταγωνιστικού κινήματος.

Εμείς από την πλευρά μας δεν έχουμε σκοπό να κάνουμε ούτε ένα βήμα πίσω στα κεκτημένα, όχι μόνο των φοιτητών και φοιτητριών, αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας της οποίας είμαστε ζωντανό και αναπόσπαστο κομμάτι. Το Στέκι ήταν, είναι και θα παραμείνει ένας χώρος ζωντανός που προάγει την πολυφωνία, την οριζοντιότητα, την ελεύθερη έκφραση και τη δημιουργικότητα, τόσο στη θεωρία, όσο και στην πράξη. Θα συνεχίσουμε, όχι μόνο να προασπιζόμαστε αυτά που τόσο χρόνια κατακτήθηκαν και τώρα διακυβεύεται η ίδια τους η ύπαρξη,  αλλά και να διεκδικούμε με κάθε μέσο αυτά που στην πραγματικότητα μας ανήκουν.


           
Τίποτα δε μας χαρίστηκε
Όλα κερδήθηκαν με αγώνες και με αγώνες θα κρατηθούν


Συνέλευση για την υπεράσπιση του Στεκιού Πολιτιστικών Ομάδων

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016


Για τα γεγονότα της 28/9/2016 – Κάλεσμα στην παγκρήτια πορεία

Στις 28/9 με αφορμή το Δ.Σ Ρεθύμνου με θέμα την εγκατάσταση οικογενειών προσφύγων στην Κρήτη, καλέστηκε συγκέντρωση από υποτιθέμενους αγανακτισμένους πολίτες, ανάμεσα στους οποίους στην πραγματικότητα υπήρχαν μέλη της Χ.Α., της ‘Ελλήνων Συνέλευσις’ του Α. Σώρρα και του ΣΑΟΡ (Σύλλογος Αλληλοβοήθειας Οφειλετών Ρεθύμνου). Ο ακραίος εθνικιστικός και ρατσιστικός λόγος τους προπαγανδιζόταν μέρες πριν με ντουντούκες στους δρόμους της πόλης. Αντιφασίστες και αντιφασίστριες απάντησαν άμεσα καλώντας συγκέντρωση ενάντια στο φασιστικό οχετό. Ακολούθησαν συμπλοκές ανάμεσα στο αντιφασιστικό μπλοκ και τους φασίστες με τα ΜΑΤ να συμπράττουν απροκάλυπτα με τους τελευταίους, πετώντας δακρυγόνα μόνο στους αλληλέγγυους, έξω από σχολείο, εν ώρα λειτουργίας του. Παράλληλα, άφηναν τους φασίστες να επιτίθενται με σίδερα και παλούκια. Αργότερα, ασφαλίτες έσυραν στο δρόμο μια κοπέλα σπάζοντάς της το χέρι και τη συνέλαβαν, χωρίς να της παρέχουν την απαραίτητη ιατρική περίθαλψη. Το αποτέλεσμα ήταν 4 προσαγωγές, 2 εκ των οποίων μετατράπηκαν σε συλλήψεις, με πλήρως ανυπόστατες κατηγορίες. Όσο τα ΜΑΤ κατέστειλαν το αντιφασιστικό μπλοκ, οι φασίστες έκαναν ανενόχλητοι πογκρόμ στο κέντρο της πόλης.
Παράλληλα, η συνεδρίαση εντός του δημαρχείου εκτυλισσόταν κανονικά υπό την παρουσία και τις παρεμβάσεις φασιστών. Δεδομένου ότι τα γεγονότα διαδραματίστηκαν έξω από το δημαρχείο μέρα μεσημέρι και ότι τα ΜΑΤ βρίσκονταν εξ αρχής εντός του δημαρχείου, γίνεται φανερή η πολιτική στάση του δημοτικού συμβουλίου και του Μαρινάκη, παρά το ανθρωπιστικό προσωπείο που προτάσσουν κατά καιρούς. Το πλάνο της εγκατάστασης του προσφυγικού πληθυσμού σε ενοικιαζόμενα σπίτια (από επιχορηγήσεις ευρωπαϊκών φορέων και ΜΚΟ) το οποίο υπερψηφίστηκε, δεν αντικατοπτρίζει την «αγαθοεργία» του κράτους και των τοπικών αρχόντων, αλλά εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εγχώριων μικρών και μεγάλων αφεντικών, της τουριστικής βιομηχανίας και των ιδιοκτητών γης και ακινήτων. Ο εν λόγω συνδυασμός αποσκοπεί στην εξαναγκαστική εγκατάσταση αυτών των ανθρώπων στα χωριά, απομονώνοντάς τους και αφήνοντάς τους έκθετους στις ενέργειες μπάτσων και ντόπιων φασιστών, προκειμένου να αποτελέσουν ένα υποτιμημένο, ελεγχόμενο και πλήρως καταπιεσμένο εργατικό δυναμικό προς εκμετάλλευση, προωθώντας τη δημιουργία πολλών ακόμη Μανωλάδων.
Τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στο Ρέθυμνο αποτελούν μέρος ενός γενικότερου κλίματος φασιστικών και ρατσιστικών επιθέσεων  απέναντι στον μεταναστευτικό πληθυσμό και στον αλληλέγγυο προς αυτόν κόσμο. Η απάντηση σε αυτές τις φωνές δεν είναι άλλη από τη δημιουργία δεσμών αλληλεγγύης, ισότητας και συντροφικότητας μεταξύ των καταπιεσμένων. Το ζήτημα είναι ο κάθε μετανάστης και η κάθε μετανάστρια να νιώθει και να είναι ασφαλής. Απειλή δεν αποτελούν αυτοί οι άνθρωποι, αλλά ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, τα κράτη και ο πόλεμος.
Να μην αφήσουμε τον τρόμο, την ξενοφοβία και τα συμφέροντα που παίζονται εις βάρος αυτών των ανθρώπων να υπερισχύουν. Η ανοχή οπλίζει το χέρι του φασίστα. Τσακίζουμε το φασισμό, παλεύουμε για τη ζωή.
ΠΑΓΚΡΗΤΙΑ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ-ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
ΣΑΒΒΑΤΟ 8/10 ΣΤΙΣ 12:00 ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΡΕΘΥΜΝΟΥ
Συνέλευση αλληλεγγύης στις/στους μετανάστριες/ες

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟΥ LGBTQI+ PRIDE ΚΡΗΤΗΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΟΡΑΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΦΥΛΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΡΕΘΥΜΝΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΗ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΚΗΠΟΥ

   Στις 16 Μαρτίου 2016 μέλη του συντονιστικού του LGBTQI+ Φεστιβάλ Ορατότητας και Διεκδικήσεων για την Απελευθέρωση φύλου, σώματος και σεξουαλικότητας, παρευρέθηκαν στο Δημοτικό Συμβούλιο Ρεθύμνης, όπου εξετάστηκε το αίτημά τους για την παραχώρηση του Δημοτικού Κήπου για την πραγματοποίηση του φεστιβάλ, στις 9 και 10 Ιουλίου. Παρά το ότι ο κήπος αποτελεί έναν δημόσιο χώρο και όχι ιδιοκτησία της εκάστοτε τοπικής εξουσίας, το Δημοτικό Συμβούλιο αρνήθηκε την παραχώρησή του και πρότεινε τη διεξαγωγή ενός Φεστιβάλ Ορατότητας σε έναν κλειστό χώρο, όπως το Μελίνα Μερκούρη(!)
   Με αφορμή το παραπάνω περιστατικό, γίνεται ξεκάθαρη, για άλλη μια φορά, η θέση του Δημοτικού Συμβουλίου απέναντι σε δράσεις που εκφράζουν τη φωνή των καταπιεσμένων και από τις οποίες δεν επωφελείται. Είναι φανερό ότι ο Δήμος είναι παραπάνω από πρόθυμος να παραχωρεί δημόσιους χώρους για εκδηλώσεις επιχορηγούμενες από ιδιώτες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το ετήσιο Καρναβάλι, ανθοκομικές εκθέσεις, γιορτές κρασιού και κρητικής διατροφής, τα οποία ενώ ενισχύουν το πολιτιστικό προσωπείο του δήμου, δεν δείχνουν το πραγματικό του πρόσωπο, που δεν είναι άλλο από αυτό της προάσπισης των κυρίαρχων συμφερόντων. Δεν ξεχνάμε άλλωστε, ότι ο Δήμος Ρεθύμνης ήταν από τους πρώτους που παρέδωσε τα στοιχεία παιδιών μεταναστών στη Χ.Α. μετά από αίτησή της.
   Αυτή η στάση του δήμου, επιβεβαιώνεται για ακόμη μία φορά, μέσω της άρνησης παραχώρησης του Δημοτικού Κήπου για το Φεστιβάλ Ορατότητας, το οποίο διεξάγεται για δεύτερη συνεχή χρονιά στην Κρήτη (πέρυσι πραγματοποιήθηκε στο Ηράκλειο) αυτοχρηματοδοτούμενα και αυτοοργανωμένα. Σκοπός του Φεστιβάλ είναι να αναδείξει τις ανάγκες των καταπιεσμένων για ορατότητα, ελευθερία και αυτοδιάθεση. Με βάση την κοινωνική πραγματικότητα, η οποία νομιμοποιεί την ετεροκανονικότητα, τα πατριαρχικά πρότυπα, το σεξισμό και την ομοφοβία, θεωρούμε ότι τέτοιου είδους Φεστιβάλ αποτελούν αναγκαιότητα, καθώς έρχονται σε ρήξη με τις κυρίαρχες πρακτικές, οι οποίες τείνουν να περιθωριοποιούν κάθε μορφή διαφορετικότητας και αντίστασης.
   Ως Συνέλευση Αλληλεγγύης στις/στους μετανάστριες/ες, αναγνωρίζουμε την άμεση σύνδεση της καταπίεσης του φύλου και της σεξουαλικότητας, με την καταπίεση που δέχεται κάθε μετανάστρια και μετανάστης. Καταγγέλουμε κάθε προσπάθεια φίμωσης και απομόνωσης, η οποία συντελείται, είτε με τη διεξαγωγή Φεστιβάλ Ορατότητας σε κλειστούς χώρους, είτε με μετανάστριες και μετανάστες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΚΦΡΑΣΗ ΦΥΛΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΗ ΔΙΚΑΙΗ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΚΗΠΟΥ ΡΕΘΥΜΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟ 2Ο LGBTQI+ PRIDE ΚΡΗΤΗΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΟΡΑΤΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΦΥΛΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΙΣ/ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΕΣ/ΕΣ

ΡΕΘΥΜΝΟ

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

Κείμενο της Συνέλευσης Αλληλεγγύης στου/στις μετανάστες/τριες Ρεθύμνου

Συνέλευση αλληλεγγύης στους/στις μετανάστες/μετανάστριες

Οι μεταναστευτικές ροές που απασχολούν καθημερινά μεγάλο κομμάτι του δημόσιου λόγου είναι μια πραγματικότητα που δεν μπορεί κανείς να αντιληφθεί, εάν δε δει όλα όσα έχουν συμβεί στη μέση ανατολή όλα αυτά τα χρόνια. Οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις κάνουν όλο και πιο έντονη την παρουσία τους στην περιοχή, είτε ανατρέποντας καθεστώτα είτε με στρατιωτικές επεμβάσεις. Οι ίδιες αυτές δυνάμεις που επεμβαίνουν με ορίζοντα την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων, είναι που έχουν παίξει αποφασιστικό ρόλο στην ανάπτυξη του ISIS. Τελικά, ο συνδυασμός των συνεχών πολεμικών συρράξεων, των νατοϊκών επεμβάσεων και της κακής οικονομικής κατάστασης, αναγκάζει εκατομμύρια ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.

Τα καθεστωτικά μέσα, αναπαράγοντας τον κυρίαρχο λόγο, επιβάλουν ένα διαχωρισμό ανάμεσα σε πρόσφυγες και μετανάστες, που ως μόνο σκοπό έχει να διαχωρίσει τους καταπιεσμένους. Στην πραγματικότητα δεν πρέπει να γίνεται διάκριση ανάμεσα στον πόλεμο του κεφαλαίου και στον πόλεμο που δημιουργεί το ίδιο το κεφάλαιο. Θεωρούμε ότι όποιος αναγκαστεί να φύγει από τον τόπο του το κάνει μέσω εξαναγκασμού, είτε αυτός είναι πόλεμος είτε οικονομική εξαθλίωση. Γι αυτό το λόγο εμείς χρησιμοποιούμε τον όρο μετανάστρια-μετανάστης επειδή θεωρούμε ότι εμπεριέχει όλους αυτούς τους ανθρώπους.

Η εκμετάλλευση των μεταναστών δε σταματάει όταν φύγουν από τη χώρα τους. Πέρα από τη δράση των κυκλωμάτων εμπορίας ανθρώπων, όταν φτάνουν στην ευρώπη, δέχονται τεράστια καταστολή και υποτίμηση. Κλείνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, βρίσκουν υψωμένους φράχτες στα σύνορα και κινδυνεύουν άμεσα με επαναπροώθηση. Μετά την υπογραφή της συμφωνίας εε – τουρκίας – ελλάδας, η θαλάσσια οδός γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη για τη μετακίνηση, οι μετανάστες θα επαναπροωθούνται άμεσα στην τουρκία, της οποίας το φασιστικό καθεστώς ερντογάν -οδηγώντας ήδη δικούς του “πολίτες” σε εξόντωση- έχει δημιουργήσει συνθήκες το ίδιο απειλητικές για τη ζωή τους με αυτές που τους οδηγούν στον εκτοπισμό. Στην ελλάδα, αλληλέγγυοι/ες διώκονται, αυτοοργανωμένες δομές εκκενώνονται και οι μετανάστες οδηγούνται σε σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης υπό στρατιωτική διαχείριση σε συνεργασία με μκο, τα οποία οδηγούν στην πλήρη απανθρωποποίηση και εξαθλίωση.

Τοπικά, στην κρήτη, όπου έχει επίσης προταθεί η εγκατάσταση hot spots, δεν πρέπει να ξεχνάμε το ρόλο που επιτελεί η βάση στη σούδα στη στήριξη των νατοϊκών επεμβάσεων στη μέση ανατολή και αλλού. Η ύπαρξη των βάσεων του θανάτου δίπλα μας και η πιθανή εγκατάσταση στρατοπέδων συγκέντρωσης για τους μετανάστες, μας υπενθυμίζουν πόσο κοντά μας βρίσκεται αυτή η κατάσταση.

Καθήκον μας, λοιπόν, ως αλληλέγγυες/ -οι είναι να μην επιτρέψουμε τη λειτουργία των hot spots, να μην επιτρέψουμε κανένας/καμία καταπιεσμένος/η να αναγκαστεί να ζει σε σύγχρονα κολαστήρια. Σίγουρα δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε ακραίες φασιστικές φωνές να εκμεταλλευτούν τη συγκυρία εις βάρος των μεταναστών. Οι κινήσεις και οι αυτοοργανωμένες δομές αλληλεγγύης από τα κάτω, που έχουν δημιουργηθεί σε άλλες πόλεις, θα πρέπει να αποτελέσουν παράδειγμα και για τις δικές μας κινήσεις, ενώ, έχοντας αντίληψη της κοινής ταξικής μας θέσης, θα πρέπει να ενώσουμε τους αγώνες τους με τους αγώνες μας.



Η Συνέλευση αλληλεγγύης στις/στους μετανάστριες/μετανάστες γίνεται κάθε Τετάρτη στις 20.00 στο Στέκι Πολιτιστικών Ομάδων (Νικ. Φωκά 82-Μακρύ Στενό)